Honore de Balzac

<<-Ο άνθρωπος, που αντιπροσωπεύει το υψηλότερο σημείο νοημοσύνης και μας προσφέρει το μόνο σύστημα απο το οποίο προκύπτει μια δύναμη κατα το ήμισυ δημιουργική, η σκέψη!, είναι ανάμεσα στις ζωϊκες δημιουργίες εκείνη στην οποία η καύση συναντιέται στον ύψιστο βαθμό της και της οποία τα ισχυρά αποτελέσματα αποκαλύπτονται κατά κάποιο τρόπο απο τα φωσφορικά, τα θειϊκά και τα ανθρακικά άλατα που παρέχει το σώμα του στις αναλύσεις μας. Αυτές οι ουσίες δεν θα ήταν τα ίχνη που αφήνουν σ’αυτόν η δράση του ηλεκτρικού ρευστού, αρχής της κάθε γονιμότητας; Ο ηλεκτρισμός δεν εκδηλώνεται σε αυτόν απο τους πιο διαφορετικούς συνδυασμούς από κάθε άλλα ζώο; Δεν θα είχε πιο μεγάλες ικανότητες απο κάθε άλλο πλάσμα να απορροφήσει τις πιο ισχυρές δόσεις του απόλυτου και δεν θα τις αφομοίωνε ώστε να τις συνδυάσει σε μια πιο τέλεια μηχανή, την δύναμή του και τις ιδέες του; Το πιστεύω. Ο άνθρωπος είναι ένα κρυσταλλωτήριο. Έτσι, κατ’εμέ, ο ηλίθιος θα ήταν εκείνος του οποίου ο εγκέφαλος θα περιείχε ελάχιστο φωσφόρο ή οποιοδήποτε άλλο ηλεκτρομαγνητικό προϊόν, ο τρελός εκείνος του οποίου ο εγκέφαλος θα περιείχε υπερβολικές ποσότητες, ο κοινός άνθρωπος εκείνος που θα είχε λίγο απ’αυτά, η διάνοια εκείνη του οποίου ο εγκέφαλος θα ήταν κορεσμένος στον κατάλληλο βαθμό. Ο μονίμως ερωτευμένος, ο αχθοφόρος, ο χορευτής, ο μεγάλος φαγάς είναι αυτοί που μετατόπισαν την δύναμη που προκύπτει απο το ηλεκτρικό τους σύστημα. Έτσι, τα αισθήματα μας....
-Αρκετά, Μπαλταζάρ, με τρομάζεις, προβαίνεις σε ιεροσυλίες. Τι! Η αγάπη μου θα ήταν...
-Απο αιθεροποιημένη ύλη που απελευθερώνεται, συνέχισε ο Κλαές, και που χωρίς αμφιβολία είναι η λέξη του απόλυτου. Σκέψου λοιπόν αν εγώ, εγώ ο πρώτος! Αν εύρισκα, αν εύρισκα, αν εύρισκα! Λέγοντας αυτές τις λέξεις σε τρείς διαφορετικούς τόνους, το πρόσωπό του έδειξε καθαρά την έκφραση του εμπνευσμένου. Παρασκευάζω μέταλλα, παρασκευάζω διαμάντια, επαναλαμβάνω την φύση! αναφώνησε.
-Και θα ήσουν πιο ευτυχισμένος; Φώναξε με απελπισία. Καταραμένη επιστήμη, καταραμένε δαίμονα! Ξεχνάς Κλάες, οτι υποπίπτεις στο αμάρτημα της αλαζονίας της οποίας υπήρξε ένοχος ο Σατανάς. Αναλαμβάνεις τον ρόλο του Θεού.
-Α, α,ο Θεός!
-Τον αρνείται! Φώναξε υψώνοντας τα χέρια.Κλαές,ο Θεός, κατέχει μια δύναμη που δεν θα αποκτήσεις ποτέ[...]. Πίστεψε με, Μπαλταζάρ, η φύση μας έκανε να αισθανόμαστε και όσο κι αν ήθελες να ήμασταν μηχανές ηλεκτρικές, τα αέρια σου, οι αιθεροποιημένες ουσίες σου, δεν θα εξηγήσουν ποτέ το χάρισμα που διαθέτουμε να ρίχνουμε μια ματιά στο μέλλον.
-Ναι, αντιγύρισε, απο τις συγγένειες. Η δύναμη του οράματος που κάνει τον ποιητή κι η δύναμη της επαγωγής που κάνει τον σοφό, βασίζονται σε αόρατες συγγένειες, που δεν μπορούμε να τις αγγίξουμε και να τις ζυγίσουμε, που οι κοινοί άνθρωποι κατατάσσουν στην τάξη των ηθικών φαινομένων, ενώ είναι φυσικά φαινόμενα. Ο προφήτης βλέπει και συμπεραίνει. Δυστυχώς, αυτές οι συγγένειες είναι πολύ σπάνιες και ελάχιστα αντιληπτές ώστε να υπόκεινται σε ανάλυση ή παρατήρηση. >>

Απο το βιβλίο του Αναστάσιου Βάρβογλη <<Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ - Μια ανθολογία>> 

Εκδόσεις Κάτοπτρο  - Πρωτη έκδοση : Ιούνιος 2004